Up to the mountains...

We hadden een schitterend hutje in Skåbu, de matrassen waren uitstekend en het wordt hier zelfs al donker...

Jawel, we zijn al terug zodanig gezakt in Noorwegen en de zomerzonnewende van 21 juni ligt al ruimschoots een maand achter ons, en dus wordt het hier 's nachts al donker...

Nog niet heel lang, en wanneer we gaan slapen, da's meestal iets voor 12 uur, is het nog niet pikdonker, maar 't is ook geen klaarlichte dag meer...

Een goed ontbijtje na onze wasbeurt, de wagen weer laden en we konden starten...

Vandaag geen lang traject, slechts 240 kilometer ongeveer, dus we konden het rustig aan doen...

Van uit Skåbu was het eerst een afdaling langs een degelijke, vrij smalle weg, maar er was weinig verkeer, en dus verliep die afdaling, met mooie vergezichten op de diepe vallei, heel vlotjes...

We kwamen weer terecht op de E6 en reden een kort stukje hetzelfde traject dat we gisteren reden, maar niet voor lang...

In Otta verlieten we die E6 en begonnen aan de Fv15 die de rivier de Otta volgt.

Het is een bergrivier met heel wat stroomversnellingen, maar op sommige plaatsen is hij zo rustig dat het precies stilstaand water was.

Vandaag was weer een prachtige zomerdag, en op één van die plaatsen met rustig water was de spiegeling in het water, van alles wat zich er boven bevond, magnifiek : huisjes, boerderijen, bomen, koeien en wolken, alles werd schitterend weerspiegeld in het groene water...

Na een pauze daar reden we verder op de "15", tot we na een poos deze weg moesten verlaten om de Fv55 te beginnen volgen.

Dit is ook één van die scenic routes, de Leirdalenroute maar de aanloop er naar toe via de Fv15 was ook al niet mis...

Deze route gaat tussen de hoogste bergen van Noorwegen door, en de panorama's zijn dan ook overweldigend...

De vrij smalle weg klimt langzaam, maar we hebben ogen te kort...

Watervallen, prachtige bergmeren, af en toe grazende schapen en dan de uitzichten op de nog deels besneeuwde bergtoppen die boven alles uitsteken, soms lopen de koeien over de weg naar het volgende grasland...

De hoogste top gaat de 2400 meter te boven.

Langs de Sognefjell-pas, die 1428 meter hoog is op z'n maximum, zijn een aantal prachtige outlooks, waar je eindeloos kan blijven turen naar die magnifieke bergen en de letterlijk schitterende meren er tussen in...

De nog vrij grote massa sneeuwplekken die er nog liggen doen de wintersportmicrobe toch weer efkes kriebelen...

De weg naar beneden was ook weer een specialleken...Dalingsgraad tot 10% op smalle bochtige wegen, niet gewoon...

Zeker niet als je terecht komt achter een toerist die met een tot mobil-home omgebouwde bus van VanHool, jawel, de Columbus van Wim Lybaert achterna, tegen een vlotte bijna 20 kilometer per uur naar beneden rijdt...

Op die smalle wegen met vrij veel tegenliggers is dat gewoon gekkenwerk...

Na verloop van tijd ging hij toch even aan de kant om een aantal auto's te laten passeren...

De afdaling duurde een hele poos, van ruim 1400 meter tot op zeeniveau... We belandden uiteindelijk immers  bij de Lustrafjord, een zijarm van de Sognefjord, de langste fjord van Noorwegen, die we in het begin van onze reis al overstaken...

Er lag een cruiseschip aangemeerd bij Skjolden, en als je ziet hoe pietluttig zo een mastodont wel lijkt in zo'n fjord, dan pas besef je hoe hoog de bergen en rotsen rond de fjorden wel zijn...

We maakten wat verder een stop om de fjord nogmaals goed te bekijken, en dan zie je de verschillende bergen achter elkaar liggen...Machtig, gewoon...

We reden verder langs de fjord en maakten een stop in Gaupne, om er nog wat inkopen te doen en onze dieseltank nogmaals bij te vullen.

Sedert Zweden hadden we dat nog niet gedaan, maar onze Peugeot blijft zuinig in z'n verbruik hier...

We verlieten de boorden van de Lustrafjord, de weg ging niet verder, en we reden tot onze verblijfplaats voor 2 nachten, bij Hafslo.

We logeren hier weer in een gezellig hutje, met prachtig uitzicht van op ons balkon op het meer van Hafslo, dat toch wel vrij groot is...

De uitbater is een gezellige vent, die de reclame voor de Flanders Open Rugby had opgemerkt, en onmiddellijk de link legde met de Tour of Flanders...

Hij werkt op olieboorplatforms, nu op z'n 60ste deeltijds, 2 weken werken, 10 weken thuis, om zijn hutjes te kunnen onderhouden en de verhuur te regelen...

Blijkbaar is de pensioenleeftijd in Noorwegen 62 jaar...

In de hutjes is er hier geen WiFi, maar 't was geen probleem om het zijne te gebruiken...

Gezellige babbel en hij haalde quasi onmiddellijk een pintje op...

Het was vandaag weer een magnifieke reisdag, de weergoden blijven ons gunstig gezind, en ondanks het feit dat we geen grote afstand te overbruggen hadden, hebben we onze tijd ruimschoots genomen en meerdere stops ingelast, maar er was dan ook 't één en 't ander te zien...

Morgen maken we van hier uit nog een daguitstap en keren dan terug naar hier om te overnachten...

Tot de volgende...