Onze laatste dag in de Corrèze...

Weer zalig geslapen, gewekt door de kwetterende vogeltjes, opgestaan met zicht op een stralende zon en een helderblauwe hemel boven "ons" meer.

Rustig aan een doucheke genomen, traditioneel ontbijt, en al 't één en 't ander beginnen bij elkaar pakken.

Daarna bekeken waar we vandaag nog eens heen kunnen.

Bettina had één en ander opgesnord in boeken en uit brochures, en dus werd onze eerste bestemming voor vandaag Le viaduc des Rochers Noires...

Niet te ver rijden, en 't lijkt wel leuk, op 't eerste gezicht.

Dat was het ook...De weg er naar toe hadden we al deels gereden, maar vervelen doet dat niet in een dergelijke prachtige streek.

Over smalle wegjes, waar je zelden tegenliggers tegenkomt, maar vandaag waren er twee, en bij de eerste moesten we allebei toch op 't randje gaan rijden om elkaar te passeren, maar met wederzijdse goeie wil lukt vrijwel alles.

De chocomelkkoeien blijven ons verbaasd aanstaren, maar ze grazen rustig verder...

Ah ja, ik moet nog even corrigeren : tot op heden schreef ik geregeld over indrukwekkende en prachtige "gouden regen", maar hetgeen wij hier massaal zien is "blauwe regen", maar het blijft prachtig, dus bij deze recht gezet...

Wij bolden dus verder, en iets voor Egletons namen we een andere weg, richting Lapleau...

De bewegwijzering gaf reeds aan dat we voor de Viaduc des Rochers Noires richting "Lapleau" moesten volgen.

Iets voor Lapleau moesten we weer naar rechts, maar de weg tot de brug  was smallekes, maar prima...

Er was een soort "lookout", niet ver voor de brug, maar die was afgesloten, vermoedelijk om veiligheidsredenen.

Iets verder belandden we bij de brug...

Normaal gezien gingen we tijdens onze Aziëreis gedurende de eerste dagen naar Kanchanaburi, in Thailand, waar de meeste scènes uit de film "The bridge over the river Kwai" werden gefilmd.

Dit was ons Frans alternatief...

Dit indrukwekkend bouwwerk, zeker voor de tijd waarin het tot stand kwam, werd in 1913 ingewijd door de toenmalige president Poincaŕé.

Aan de brug werd twee jaar gewerkt, ze is 158 meter lang, overspant de vallei van de rivier Luzège, die er 92 meter lager onder door kronkelt.

Het is een brug die aan enorme stalen kabels hangt, tussen twee stenen pilonen van elk 124 meter hoog.

Ze maakte deel uit van het traject van de "Transcorrezien", een spoorlijn die in het begin van de 20ste eeuw werd aangelegd om deze regio te ontsluiten.

Deze spoorlijn van 101 kilometer lang verbond Tulle met Ussel, en werd reeds in 1959 opnieuw afgeschaft.

De brug werd evenwel prachtig gerenoveerd en is sinds 2024 onderdeel van een wandelpad, fietspad en mountainbikeparcours.

Het uitzicht op de brug is prachtig, zeker bij dit mooie weer, maar ook van op de brug heb je een duizelingwekkend beeld op de Gorges du Luźère.

Net over de brug is er een oude 140 meter lange spoorwegtunnel, en iets voorbij het einde van die tunnel staat er nog een verroeste citern die destijds diende om de stoomlocomotieven van water te voorzien.

Na dit toffe bezoek stopten we even in Lapleau, alweer zo een mooi Correziens slaperig dorpje...Prachtige huisjes, een mooi, gesloten, kerkje, een gesloten kasteel, en aan het dorpsplein een al even gesloten winkeltje.

Na een korte wandeling door dit dorp reden we naar Soursac, dat door de Viaduc des Rochers Noires werd verbonden met Lapleau.

Ook hier weer een mooi gesloten kerkje, leuke huisjes, een oude weegbrug voor het vee, en tinternet vertelde mij dat restaurant "le Soursaccois" zou open zijn, deze middag...

Dat had je maar gedacht : ferm gesloten.

Ik kon stilaan iets verdragen, het was ruim de middag gepasseerd...

We reden weer verder, en belandden zo bij de rivier de Dordogne, die een heel deel van zijn "traject" door het departement Corréze kronkelt, en stopten bij de "Barrage de l'Aigle", een waterkrachtcentrale, uitgebaat door Electricité De France.

Indrukwekkend bouwwerk, en aan het einde ervan stond een wegwijzerbordje naar bar/restauration Le triolet...

We hoopten dit etablissement geopend te vinden, en, jawel, er zat volk buiten, en de keuken was nog open...

Er waren in totaal 2 dames aan het werk, eentje in de keuken, de andere aan het opdienen.

Er zat behoorlijk wat volk, en beiden liepen bijna letterlijk de benen van onder hun lijf.

Soms dreigde het mis te lopen, maar de  garceuse hield toch het hoofd boven water.

Onze bestelling werd vrij snel opgenomen, en uiteindelijk werd het ook binnen een zeer redelijke termijn opgediend, maar 't gevolg was wel dat we onze Ricarkes samen met onze pizza en ons slaatje kregen...

Geen probleem, we zaten goed, onder een mooi afdak, met uitzicht op de Dordogne, en net boven een prachtige blauwe regen, waar horden bijtjes ijverig in aan het werk waren...

Het eten was lekker, het kon even wachten tot de Ricard naar binnen was gewerkt, en de koffie achteraf was super lekker.

De rekening bewees nog maar eens dat Frankrijk, om te gaan eten, stukken goedkoper is dan België.

We stonden er weer stevig op en reden terug richting Domaine des Monédieres...

We passeerden nog verschillende leuke dorpjes en gehuchtjes, langs frisgroene weiden met grazende koeien, ezels of schaapjes, reden door bossen, waar duchtig in gekapt wordt en waar massa's boomstammen liggen te wachten op transport, en kwamen weer vlot terecht bij ons logement.

Al 't één en 't ander ingepakt en al wat materiaal in de auto beginnen te laden, en seffes op tijd naar bed.

Morgenvroeg vertrekken we hier en rijden via de Champagnestreek, waar we nog een kleinigheid gaan kopen, terug naar "ons" Belgenland...

Het was hier best te pruimen in Frankrijk...

Op naar 't volgende zou ik zeggen, Trump mag proberen wat hij wil, 't zal tegen zijn ... zijn.